OK, ik ben in geest nog niet helemaal terug en mijn inbox staat nog bomvol onbeantwoorde e-mails (excuses aan wie het aangaat, ik hoop snel te antwoorden), maar er zijn nu al weer een paar dagen verstreken sinds Jeroen en ik terugkwamen uit de USA waar we een maand rondtrokken met een rentcar, een spierwitte, toch luxe midsize Kia met het kenteken 197 XGM, Washington, The Evergreen State (in de USA geven ze je zonder enig probleem prima en keurige auto's voor weinig geld mee). En het wordt dus nu tijd om mijn memoires kort op te schrijven.
De eerste nacht (1-2 september 2009) terug in Nederland werd ik wakker met een totaal kater gevoel. Wat deed ik in dit luciferdoosje dat Nederland heet? Waarom moet het hier toch altijd zo benauwd weer zijn? Ik miste de ruimte, de vrijheid, de natuur, ja zelfs het RV trailerpark waar wij als laatste kampeerden en waar we zo goed als enige kampeerders stonden naast de vele RV trailers waarin sommige Amerikanen zelfs permanent bivakkeerden. Gigantische 'caravans' zo groot als dubbele bussen hier in Nederland and then some. Ik miste alles! En ik wilde terug! Jeroen bleek het ook zo te ervaren.
Waarom naar Seattle en Amerika?
Even recapituleren. Hoe kwamen wij ook al weer op Seattle en de USA? Ik zou naar Bill Beaty gaan om met hem kennis te maken en het Elektrische Wind onderzoek (in het kader van uittredingen, zie mijn boek DOOR DE NACHT) in gang te zetten. En hij woonde in hartje Seattle! Amerikanen komen niet hierheen, dus moest ik naar hem en Amerika - mijn droomland en altijd al geweest - is voor mij geen straf om heen te gaan. Integendeel and then some. Ik was er overigens in 1994 ook een maand, maar dan in Ohio.
We gingen 1 augustus en zouden 31 augustus weer vertrekken. We vlogen met de KLM op een directe vlucht Amsterdam-Seattle v.v. van negen uur. De service en het veganistische eten (goed van ze!) waren op de heenweg zeer goed, op de terugweg minder. We logeerden zo'n vijf dagen bij Bill, maar dit is geen succes geworden. Laten we het erop houden dat Jeroen en ik beiden erg geschrokken zijn van zijn privé leefstijl (zijn huisje). En hoe meer ik met hem probeerde te praten, hoe onzekerder ik werd. Er was iets in hem dat dit veroorzaakte. Het lag niet aan mij, ik was van de beste wil en inzet. Normaal kan ik echt wel mijn woordje Engels, maar naarmate de dagen verstreken begon ik zowaar te stotteren tegen hem en kon ik niet meer op de juiste woorden komen. Zijn mijns inziens eigenaardige, en niet juiste, behoorlijk negatieve ideeën over zijn plaats en rol in het leven en het moeizame onderhoud over het onderzoek begonnen mij op te breken. Toch was hij wel heel aardig, daar lag het niet aan. Hij deed op zijn manier erg zijn best een goede gastheer te zijn. Alleen kon dat zijn leefstijl en standpunten niet verhullen. Maar er moest meer gebeuren om mij versneld te laten inzien dat Bill wel een goede aanleiding was geweest stappen te ondernemen richting Amerika, maar meer ook niet.
Achterbak(s)
Ik begrijp nu waar het woord 'achterbaks' vandaan komt! 
Op dag 4 augustus vertrokken wij voor een daguitje naar Vancouver - Canada dat vlakbij Seattle ligt (een paar uur rijden). We wilden er een nachtje blijven en de gigantische stad verkennen. Daar gebeurde echter iets zeer onaangenaams. We stopten onderweg een paar keer en ook bij een tankstation. Toen ik daar, vlakbij of over de grens van Canada, bij een tankstation uit de auto stapte, zag ik een paar mannen op stoeltjes voor het tankstation. Ze keken naar me en ik kreeg een onaangenaam gevoel. Pure intuïtie, altijd juist! Alsof ze me zouden gaan lastig vallen of zo. Daarom vroeg ik Jeroen of hij mee naar binnen in het tankstation wilde gaan, want ik moest even plassen daar. Hij deed het en ik vermoed dat het toen gebeurd is.
Onze camera en laptop waren gestolen, zo bleek later op de dag. De kostbare Sony HD videocamera had ik speciaal voor deze reis aangeschaft en ik had Bill er ook al mee gefilmd, maar er verder bijna niets mee gedaan nog (ook thuis niet). En Jeroen had zijn laptop meegenomen waarop hij allerlei snufjes had geprogrammeerd zoals Skype en een webcam voor onze vogels. Met de webcam en het programma Teamspeak konden we zelfs tegen onze vogels praten (en hun horen) in de woonkamer. Ineke, een gediplomeerd dierenverzorgster, een nichtje van mijn lieve onderbuurvrouw, zorgden overigens voor ons vogel- en vissenvolk en voor het hele huis. Maar gone was de laptop, gone was de videocamera. (variatie op Gone with the wind)
Tijd om afscheid te nemen was er niet, we stonden opeens met lege handen, verbijsterd om zoveel oneerlijkheid en achterbaksheid. Letterlijk: achterbak(s)heid.
Verslagen stonden wij in Vancouver op een berg waar we uitgestapt waren om van een spectaculaire blik op heel Vancouver te genieten. Ik had opnames willen maken en toen hadden wij onze lege achterbak ontdekt. Ik had ervoor steeds gemaand tot voorzichtigheid met de camera en wilde hem voortdurend meenemen, maar Jeroen had gezegd dat hij in de achterbak heus wel veilig was, en toen had ik mijn voorzichtigheid laten varen. Mogelijk was de achterbak ook wel veilig, maar niet als hij niet op slot is! Jeroen ontdekte aan de binnenkant van de achterbak een pinnetje dat je op 'open' of 'gesloten' kan zetten, en mogelijk waren wij zo naïef dat we hem gewoon op 'open' hadden staan. Een telefoontje naar de Rabobank, waar we onze wereld reisverzekering hadden afgesloten, leerde ons dat wij niets vergoed zouden krijgen omdat er geen braakschade was (en wij trouwens ook geen aangifte hadden gedaan in Vancouver). Canada heeft ons dus geen geluk gebracht (gelukkig de USA daarna wel)...
Ontgoocheld keerden we meteen terug en reden weer de afstand terug. Beide waren we niet meer in de stemming van Canada te genieten en we keerden terug naar Bills huis, waar we die avond laat weer aankwamen.
Dit veranderde wel het een en ander. Ik kon Bill en het onderzoek niet meer filmen (en we waren nog niet eens begonnen), en ik had binnenkort ook niets meer aan mijn oude Canon foto toestel want de lader daarvan zat...juist... 'veilig' bij de videocamera opgeborgen. Die nu dus pleitos was. In de laptop tas zaten trouwens ook nog Jeroens Nederlandse autosleutel, zijn fietssleutel (zijn enige, zijn fiets staat hier nog steeds op slot) en zijn huissleutel.
Bill reageerde teleurstellend vreemd en vlak op het verlies van onze eigendommen. En had er zijn speciale theorieën over die mij niet aanstonden.
Ondanks ons krappe budget, zag ik geen andere oplossing dan toch een nieuw Canon fototoestel bij de Walmart te kopen, dat gelukkig niet al te duur was: een Canon Powershot A480. De gemaakte foto's (zie verderop) bewijzen dat het toestel zijn goede recensies waar maakt. Optimist als ik ben, denk ik: het heeft zo moeten zijn. Dit was de druppel om te concluderen dat het met Bill niets zou worden. Daarnaast hoefde ik ook niet meer de hele maand de dure videocamera te bewaken, want die WAS al gestolen. 
. De laptop was eigenlijk nog erger. We zouden daarop de komende maand nog maar weinig in staat zijn contact te leggen met onze vogels via het internet, hoewel Jeroen op zijn telefoon nog wel het een en ander kon bereiken. En nu had ik een camera die mogelijk wel betere opnames maken met 10 megapixels dan de oude Canon die we hadden en die toch al op zijn eindje liep. Elk nadeel heb zijn voordeel.
Toch ben ik af en toe erg boos op die dieven, want ze hebben ons dagje Canada definitief verpest en ook zaten er allerlei dingen in die video-cameratas die voor ons nodig waren. En omdat ik vind dat ik die diefstal niet verdiend heb, verwacht ik toch wel wat terug van de kosmos. 
Maar wat ik zei: het heeft ook goede kanten. Geen zware videocamera meer (die je nooit met een gerust hart alleen kan laten), maar een simpel fototoestel. Anders had ik mogelijk veel filmpjes gemaakt en weinig foto's. Nu heb ik alleen maar honderden! foto's, die toch geschikter zijn om aan de wereld en jezelf te tonen. En het inzicht dat Bill mij op dat moment in het leven niet lag.
Vertrek uit Seattle and on the road!
Nog voor we daadwerkelijk onderzoek hebben kunnen doen naar en met de elektrische wind, zijn Jeroen en ik richting Port Angeles vertrokken waar ik voor de tiende augustus een hotel geboekt had en allang betaald.
Ja! Dit is heel jammer, maar het was blijkbaar zo kosmisch bepaald. Als iets niet gaat, gaat het niet. Jeroen en ik zijn er toch wel achtergekomen dat elektrische wind helemaal geen ingewikkeld fenomeen is om op te wekken en ik zou ook met een andere natuurwetenschapper een onderzoek op kunnen zetten. Elektrische wind kan zo opgewekt worden, en dat wordt het al in bepaalde toepassingen als luchtreinigers. Het gaat er alleen om de juiste dosering te vinden die het astraallichaam zal verleiden uit het fysieke lichaam te gaan. Dit betekent dat ik mijn plannen hieromtrent dus nog steeds op de plank heb staan en nog steeds uitkijk onderzoek te gaan doen.
We vertrokken en betraden de hemel die de Amerikaanse natuur biedt. We belandden de dagen erop op campings in het Olympic Forrest en ik zal nooit vergeten hoe ontzettend blij Jeroen was toen hij zijn eerste campingplaats zag, aan een schitterend riviertje met magisch lichtblauw water. Ik geloof dat ik hem nog nooit zo opgetogen heb gezien. Zijn ogen schitterenden toen hij de kampeerplek, waar verder niemand stond, verkende. En al op de eerste avond achter ons kampvuur verscheen gedurende langere tijd een Raccoon, notabene Jeroens allereerste knuffelbeest, en die hij nu nog steeds heeft. Wat een ontzettend leuke dieren!
Olympic Forest en de campings daar
In het Olympic Forest heb je veel campings die het National Forest USA biedt. Ze zijn erg primitief, maar staan op de mooiste plaatsen!, en hebben vaak alleen een wc die niet doorgespoeld kan worden. Douche en stromend water: nope (behalve het stromen van de riviertjes dan). Wat ze wel hebben: standaard allemaal een houten picknicktafel en een kampvuur voorziening. Je kon overal je eigen kampvuur maken, maar je mocht niet altijd overal zelf hout verzamelen. Jeroen bleek een ware kampvuurfanaat en zocht uren naar hout en stond uren in het kampvuur te porren om het levend te houden. Gezellig!
We zijn dagen in het Olympic Forest geweest, het is immens groot zoals alles in Amerika, en je bent er zeker niet in een dag doorheen als je nog een paar dingen wilt zien. En sowieso niet. Er waren ook beren, maar gelukkig kwamen die niet bij onze tent snuffelen. 
Ik had wel wat met die beren. 's avonds en 's nachts was ik steeds op mijn hoede: staarden mij misschien een paar berenogen aan? Kwam er daar niet een uit het bosje of de struik?
Internet of telefoonnetwerk: nope. Dagenlang meldde mijn telefoon: geen netwerk. Je bent daar afgesloten van de buitenwereld, een beetje beangstigend soms, maar op een vreemde manier wel fascinerend en bijzonder.
Dagen genoten we van de eindeloze bossen en de vele wilde dierensoorten die Nederland niet kent. De vele roofvogels die boven je cirkelen, eindeloos veel eekhoorns in alle soorten en maten, die zijn echt overal! Maar ook de bomen, djezus, wat een onvoorstelbare groene weelde!
Hoe Amerika is
We ontmoetten rond Port Towsend een Nederlandse vrouw die al veertien (?) jaar in Amerika woonde. Gewoon zomaar in een plaatselijk winkeltje daar. Toeval bestaat niet. Zij vertelde hoe ze Amerika ervaarde, hoe slecht het onderwijs was, hoe oppervlakkig en materieel de Amerikanen, maar hoe prachtig de natuur en de vrijheid. Zij en haar man wilden er toch nooit meer weg! En ook alle Amerikanen die ik later sprak, ook degene die niet uit een ander land afkomstig waren, bevestigden dit ene beeld. Het onderwijs IS slecht in Amerika: normen worden naar het presteren van de leerlingen verschoven, niet de leerlingen naar de normen, zoals in Nederland. En iedereen die in het onderwijs werkt of gewerkt heeft, of het snapt, zoals ik, weet dat dan het einde zoek is. Dat het land in economische malaise is, dat het bestaan er hard is en de sociale voorzieningen slecht. Dit alles wist ik al, en het beeld dat ik had, bleek juist. En dat er zo ontzettend veel bullshit is in Amerika, op TV en op de radio, de ene commercial na de ander, het gebrek aan goed nieuws, het verpeste, veel te lang houdbare voedsel.
Het voedsel!
Amerikanen stoppen overal 'High fructose corn syrup' in, echt niet normaal. En de margarine is zo zout als de Noordzee, niet te eten, het doen pijn in je kaken. En de ingrediëntenlijsten voor simpele producten als brood en appelflappen zijn ellenlang; zo lang, dat je het niet eens meer durft te eten. Je kunt de producten als brood namelijk maandenlang bewaren tegen de paar dagen hier in Nederland. Dat vraagt veel chemische rotzooi, dat blijkt. Sta niet verbaasd als er in je Amerikaanse appelflap 75 ingrediënten zitten! Al die producten sloegen we over, hoewel we de margarine wel een beetje gegeten hebben, maar ik kon er maar niet aan wennen. Ik gaf het na een poosje maar op (Jeroen hield het langer vol): ik kreeg dit niet weg!
Ik moet me haasten te zeggen dat er veel voeding ook wel OK is, zoals de overheerlijke Californische druiven en de vele Vegan producten, die je allemaal in Nederland niet kunt krijgen. Ze hebben er veel voor veganisten! Kortom: als je zelf daar je eten bereidt met verse groenten en fruit (overal te koop), als je zelf je brood bakt of op zoek gaat naar de spaarzame broden die WEL OK zijn en zoals in Nederland en Duitsland weinig ingrediënten kennen, DAN is er niets aan de hand.
Veel latent of direct ongezond (!) eten is daar ook te! goedkoop. Je krijgt bij de Walmart voor zo'n € 4,- of 5,- 2 kilo (!!!) (goede, veganistische) drop, en dat is slechts een voorbeeldje. Geen wonder dat overgewicht ook in Amerika een groot probleem is.
De gezonde Amerikanen
Maar ga je naar de Amerikaanse parken, bijvoorbeeld in Seattle, San Francisco of L.A, dan zie je daar weer de gezondste Amerikanen. Ze sporten zo fanatiek dat je al moe wordt als je naar ze kijkt. Zij zijn wel mager, slank of redelijk slank. Alle sporten zie je voorbijkomen, van touwlopen, dubbele salto's springen in het meer, tot skeeleren, hardlopen, fietsen en je kind of hond al rennende uitlaten in de kinderwagen of aan de riem. Zoiets heb ik nog nooit gezien: iedereen loopt maar te draven met walkmans en flesjes vocht. Pa die zijn kroost in kinderwagen al rennende voor zich uit duwt of achter zich aan trekt. Spierbundels die aan rekstokken hun kunstjes vertonen. Of menselijke slingerapen aan touwen op het strand.
Allerlei fitness attributen in de parken, bijvoorbeeld in San Francisco. Het is blijkbaar het een of het ander in Amerika, er lijkt geen tussenweg. Of je bent overgeleverd aan de voedselmaffia die je eten vergiftigt en je hebt je neergelegd bij je zieke, veel te zware lijf, of je verzet je hevig en traint je suf om gezond en slank te blijven.
Wij vonden het laatste type mens bijzonder inspirerend en een genot om naar te kijken. In de Amerikaanse parken voel je je geroepen mee te doen, óók sportief te zijn. De mensen ondersteunen elkaar door het te doen, er heerst een zeer gezonde sportieve energie.
Het weer, de natuur, de bramen en de eekhoorns
Op de foto's die ik zal bijvoegen, kun je de natuur zien, zoals wij die gezien hebben maar dan, omdat de werkelijkheid natuurlijk veel mooier is, als kleine weerspiegeling. Maar zelfs deze kleine weerspiegeling van al dat moois, zal mijns inziens zeker een goede indruk kunnen geven.
Wij reisden via Washington naar Oregon en Californië en via een andere route weer terug. We hadden steeds prima weer en alle staten leken zich voor ons opgemaakt te hebben, zo mooi troffen wij alles aan. Alleen in Washington waren er door de vele bergen regelmatig mist en wolken (maar die zijn daar altijd), maar in Oregon en Cailfornië de stralendste blauwe luchten. Ook dit is op de foto's goed terug te zien. We volgden de Route 101 en gedeeltelijk de Kustroute 1, omdat Route 101 een stukje verder gaat in het binnenland. Route 101 en 1 zijn de befaamde kustroutes. Je valt er van de ene verrukking in de ander. Er zijn daar zoveel spectaculaire views over de kust, dat de Amerikanen van gekkigheid en dolheid niet meer weten hoe vaak en waar ze een 'Scenic Viewpoint' moeten plaatsen. Om de paar honderd meter staat er een bordje met de verwijzing naar de volgende 'Viewpoint', de een nog spectaculairder dan de ander. Denk je: nu kan het niet mooier, word je al weer binnen een kwartier of een dag later met je neus op de feiten gedrukt: het kan NOG mooier. Maar eigenlijk was het allemaal even mooi.
Na het reizen door drie staten is het niet overdreven te stellen, dat er miljoenen kilo's bramen hangen aan tig miljoenen bramenstruiken. Ze stonden werkelijk OVERAL, soms kilometers lang achter elkaar. Waar je ook reed, er stonden bramenstruiken, zwart van de bramen. Nog nooit zoiets gezien. Een zeer succesvolle struik, dat blijkt. Waarom ze dan in de Amerikaanse supermarkten dure, kleine bakjes bramen verkopen, is mij een groot raadsel.
Bramen kun je er dus in dit tijdstip van het jaar met kilo's tegelijk en gratis plukken. Heerlijke zoete bramen!
Veel wilde dierensoorten lopen en vliegen er rond. De mooiste blauwe vogeltjes, herten, beren, racccoons, roofvogels, de Bald Eagle (hem zag ik ook!), kalkoenen, mini kwartels, woudleeuwen, en vooral veel, heel veel eekhoorns!
Dit dier kan met recht de ware Amerikaan genoemd worden. Begunstigd door de eindeloze longen van deze aardbol: de miljoenen giganten aan bomen die Amerika rijk is, is deze diersoort geboren met de Amerikaanse vlag op zijn bruine, rode of grijze jasje. Ze zijn heel zelfverzekerd. Overal duiken ze op, zelfs midden in dorpen en steden. Ze eten als het moet zo uit je hand en komen nieuwsgierig recht voor je camera staan, trots en afwachtend. Zie de foto's. Ze waren ook buitengewoon goed gevuld en waren zeer ijverig bezig voedsel te vergaren en dit onmiddellijk in de grond te proppen voor 'zwaardere' tijden. Op een schitterende camping telde ik bij het strooien van wat brood meer dan tien eekhoorns recht voor ons die een graantje mee kwamen pikken. Ongegeneerd gaan ze recht voor je neus het zojuist verworvene oppeuzelen of in hun wangen stouwen om er dan met nog meer vandoor te gaan. Om een paar minuten later alweer 'hongerig' terug te keren.
Een van de mooiste ervaringen in Amerika die Jeroen en ik nooit zullen vergeten, was het kasteel van de twee eekhoorns in het Redwood Forest. U zult denken: het kasteel van de eekhoorns, waar heeft zij het nu over?!
We kampeerden in het oogverblindend mooie en indrukwekkende Redwood Forest waar de bomen hoger dan de Dom in Utrecht zijn. Ja, we stonden tussen deze eeuwige giganten met onze tent en het was pure magie. Vooral toen we vlak bij onze eigen picknicktafel twee eekhoorntjes ontdekten die onmiddellijk kwamen kijken of we lekkers hadden (wat wij natuurlijk hadden, altijd voor de dieren!). Deze twee eekhoorns leefden in en bij een enigszins schilderachtige, brokkelige boomstronk die sprekend op een heus kasteel leek, compleet met raampjes, deuren, ophaalbrug, uitkijk torentjes en andere hoofse kenmerken. De foto's zullen dit wel laten zien. Het was pure magie, deze diertjes rond hun eigen kasteel te zien scharrelen, erachter, erop, ertegenaan, erin, ervoor, ernaast en eronder! Zoals de zon op hun lieve kopjes en lijfjes bij hun kasteel scheen, leken we regelrecht in een sprookje beland. Maar dit was werkelijkheid!
De Yardsales
Vrijheid is een groot goed in Amerika. Amerikanen mogen in hun eigen tuin gratis Yardsales houden en veel Amerikanen maken daar, in deze barre economische tijden, dankbaar gebruik aan. Voor een habbekrats - vergelijk de prijzen op de Vrijmarkt in Nederland en dan nog vaak wat goedkoper - kun je er van alles kopen. Overal zagen wij bordjes met 'Yardsale' (bijna altijd in het weekend) en wij leerden dat dit heel leuk is; zo in privétuinen rond te snuffelen in de zolderrommel van anderen. Waar ook nuttigs tussenzit! Zo kochten wij allebei een hoed en allerlei zaken voor op de camping, waar je, nieuw, normaal veel geld voor betaalt. Ook kocht ik kleren voor 50 dollarcent of 1 $. Al spoedig konden wij zo'n bordje 'Yardsale' niet meer voorbijgaan. Dan vroeg Jeroen: "Erheen?" en ik antwoordde plezierig obligaat: "Ja, natuurlijk!"
In Port Angeles hadden we bij een Yardsale Noel en Holly (en hun kind Cedar Willow) ontmoet, Noel heeft nota bene een Haagse vader die al veertig jaar in de US woont. Noel wilde ons meteen een geweer of indrukwekkend mes verkopen, maar dat hadden wij als veganistische Nederlanders toch niet echt nodig. 
Hij bleek aan allround man van loodgieten tot pop-up ECHTE huizen ontwerpen en uitvoeren (uniek zijn idee en hij krijgt binnenkort waarschijnlijk een contract ervoor) en zij is een massage therapiste. Ook zij vertelden hoe groot hun hekel aan voormalig president Bush is en hoe zwaar de tijden zijn.
ALLE Amerikanen die ik sprak, al dan niet van andere afkomst dan de USA zelf, vertelden mij hoe zeer zij Bush haatten. Zij waren daar compleet unaniem in! Noel werkt wel 80 uur per week, maar gelukkig vindt hij het leuk, en kan hij bijna alles, zodat hij toch nog overal aan de bak komt. Ik ben onder de indruk van zijn ongelooflijke aanpakkers mentaliteit en van zijn veelzijdigheid in banen. Bijzonder aardige mensen van wie we nu het e-mailadres hebben en met wie we graag contact gaan onderhouden.
De Dollarstore / Dollar Tree en andere goedkope zaken
Vergelijkbaar met de Eurozaak in Nederland, maar dan nog goedkoper, zijn de Dollarstores of Dollar Tree(s). Complete supermarkten waar alles 1 $ is. Geweldig, vooral omdat er vele producten exact hetzelfde zijn als in de normale Safeways (Supermarktketen), maar dan voor een fractie van het normale bedrag. Niet over datum, gewoon goed en nieuw! We kochten er standaard een aantal voedingszaken zoals groente en fruit in blik, Energydrinks, brood (dat niet te eten was, maar hey, het was maar één dollar tegen VIJF dollar voor een brood in de gewone USA supermarkt voor hetzelfde of bijna hetzelfde brood) en flink wat campingspullen. We hadden immers geen oprekbaar budget en het was al heel duur om alles in Nederland verzorgd achter te laten en de bankrekening, ook als we weg waren, niet te laten exploderen.
Ze verkochten er echt alles, food en non-food, dvd's enz.
Ook waren er de Goodwill zaken waar je belachelijk veel (ook goede merkkleding) voor belachelijk goedkoop kunt kopen, het meeste wel tweedehands. Noel vertelde dat je, als je wilt, echt heel goedkoop kunt leven in de US. Je koopt er bijvoorbeeld een zak vol t-shirts en draagt ze eenmalig af en gooit ze dan weg, en dan kost het je nog maar een paar dollar. Zo kon je in de Goodwill zaken hele zakken met knuffeldieren kopen. Er zaten wel 25-50 knuffels in een zak die iets van $ 4,- kostte. Even verderop in een grijpautomaat kun je vele dollars pompen voor je er eindelijk met veel geluk en wijsheid één miniscuul knuffelbeestje uithaalde.
On the road (again)
Ik kan wel uren doorgaan. We trokken met onze Witte Ridder, de witte Kia, door Amerika en vielen van de ene verrukking in de ander. De campings waren allemaal mooi en vanaf het moment dat we in Oregon en Californië kwamen, werden de campings stukken beter met warm water douches en toiletten met stromend water. Ik snakte daar eerlijk gezegd ook wel naar, in Nederland sta ik elke dag zo'n 45 minuten onder de warme douche. De campings werden ook wel duurder. Waren ze in Washington zo'n 12-15 $ per nacht all-in, zo waren ze in Oregon en vooral Californië toch zeker $ 25,- per nacht. Er waren duurdere, maar toch ook nog wel een paar goedkopere (die net zo goed waren). Nog altijd een fractie van het bedrag dat je voor hotelovernachtingen betaalt, waar je, afgesneden van de natuur, 's nachts mogelijk aangevallen wordt door bedwantsen. Zo zei de dame van het Visitor Centre van Santa Monica in L.A. dat ze wel enigszins voordelige hotels wist (voordelig: dat is zo'n 100-120 $ per nacht), maar dat ze daarvan wist dat ze niet bijster schoon waren en ze suggereerde enge zaken zoals insecten...Het meeste (goedkoop en duur) was trouwens volledig afgeboekt. We kozen daarom voor een Youth Hostel in de wijk Venice waar we voor $ 80 (in plaats van 90) een nacht in een private room met queensize bed en badkamer konden overnachten. Gelukkig geen enge beesten daar, eigenlijk best een goede kamer. Geluk gehad dus!
Die ene nacht dat we zelf in een hotel sliepen in Port Angeles was dan ook meteen mijn minste nacht in Amerika, hoewel er geen enge insecten waren in onze hotelkamer en het best redelijk was! Maar het bed deinde mee zodra Jeroen of ik bewoog en ik had enge visioenen van bedwantsen die mijn gladde benen zouden bestijgen en... Ook miste ik de kabbelende riviertjes of de zee. Kortom: de camping was veel beter en leuker en zelfs schoner zou je zeggen.
We hadden alleen een te kleine tent bleek later, maar zelfs in een veel te kleine tent hebben Jeroen en ik elkaar niet de hersens ingeslagen en ging alles goed. Ik sliep goed op de campings! Het was elke dag zeer vroeg donker en op zo'n camping kun je dan niet veel meer dan naar je bed te gaan. We lagen er dan meestal om half tien in, want om acht uur of half negen was het zeker al donker. Dat vonden we allebei niet handig. In Amerika is het werkelijk aardedonker 's avonds en 's nachts, niet te vergelijken met Nederland. Ik heb daarom ook schitterende sterrenhemels gezien!
In de tent luisterden we samen dankzij een splitter en kleine oorspeakertjes in onze oren naar Luisterboeken van Saskia Noort en Nicci French: een groot succes!
Hearst Castle - Californië
Tussen San Francisco en L.A. bezochten we ook Hearst Castle. Ondanks dat het een kleine omweg betekende, deden we dit met liefde, want wat we daar aantroffen was alleszins de moeite waard. Hoe kwamen we erop daar dan heen te gaan? Thuis had ik een boek van Californië ingezien en tot mijn schrik en plezier een plaats gezien die enorm leek op de plaats van een uittreding. In die uittreding had ik in een zwembad gezeten en veel aparte en mooie dingen gevoeld en gezien. Zo had ik het prachtige water gezien van het zwembad en de vak-indeling op de bodem, de Romeinse kopjes en beelden en toen ik de afbeeldingen van de twee zwembaden zag van Hearst Castle, dacht ik ineens: maar hey, dit ken ik toch al! Ik wist niet dat dit op de aarde was en ofschoon ik het niet kan bewijzen, zou ik nu zeggen: dit WAS de plek van die uittreding.
Omdat we er zo dichtbij waren, kon ik me deze kans niet laten ontglippen: dit moest ik met fysieke ogen (nog eens) zien. We deden de tour daar en kregen een toelichting. Bedenker en schepper van Hearts Castle, zwembaden en tuinen en meer was William Randolph Hearst. De man was een fanatiek verzamelaar van allerlei moois en gek op bloemen, planten en dieren. Hij schiep zijn eigen zeldzame paradijs in Amerika en het kwam nooit af, maar wat er was en nu is, is al een afbeelding van een paradijs.
Verzamelaar
Ik herkende veel van mijzelf in het verhaal. Ook ik ben altijd een verzamelaar geweest van mooie objecten, hoewel ik dit nu afgezworen heb. Hoewel... in Amerika kon ik het niet laten mijn collectie van alle 53 verschillende Quarters (25 $cent) van alle staten compleet te krijgen. Ik kreeg de meeste al spontaan in de hand gedrukt (alsof men mijn verzamelwoede onbewust weer wilde aanwakkeren) en toen kon ik het niet meer laten om naar de laatste ontbrekende vijf of zo actief te zoeken. Thuis heb ik zo goed als al mijn collecties (en dat waren er veel) van de hand gedaan. Ik wil niet meer aan al die materie gebonden zijn, maar nu heb ik toch weer een chique verzamelboek met daarin alle Amerikaanse quarters netjes achter plastic folie en voorzien van hun juiste namen en jaartallen.
In Heart Castle hadden we schitterend weer, wat de foto's al helemaal paradijselijk maakte. Hearst was zeker een geestverwant van mij, want ik hoorde dat hij zijn aangestelden altijd gelijkwaardig behandelde en een fervent dierenliefhebber was. Hij hield veel diersoorten om ze te koesteren en te beschermen. Ook plantte hij vele zeldzame bomen, planten en bloemen in zijn tuinen en zagen wij op de terugweg wilde geiten en zelfs wilde zebra's op zijn landgoed lopen.
En de zwembaden, oh de zwembaden. Daar kan ik lyrisch over worden. Die hadden zo'n enorm hemelse-astrale uitstraling, het zou beslist niet gek zijn als ik daar als geest al eerder heengetrokken ben. Geesten trekken immers naar plaatsen en gebouwen met een grote geestelijke lading, zoals kastelen. Deze zwembaden bezaten zoveel stijl en schoonheid, inspiratie en aangename opwinding, dat ik dit als een weerzien beschouwde, niet als een kennismaking. Het was heel goed van die uittreding, want zo bezochten Jeroen en ik dit schitterende gebouw en landschap!
Leukste steden
Van de plaatsen die wij aandeden, bevielen mij Seattle, Port Towsend, San Fransisco, L.A. en Old Sacramento het beste. In al deze plaatsen kan ik mij goed voorstellen er gelukkig met Jeroen en de dieren te wonen, want dat willen wij nu nog meer dan eerst! Toen Jeroen en ik gisteren in zijn Citroën stapten (een trouw beestje overigens) en hij door de smalle, gestreste Scheveningse straten manoeuvreerde, voelde ik mij als in een luciferdoosje gepropt. Dat luciferdoosje was niet alleen zijn auto, maar gewoon heel Nederland. Nederland is een luciferdoosje in vergelijking met de USA. Alles is daar ruimer, soms beter en zeker mooier (natuur): de wegen, de auto's, de stoplichten die heel handig ná de kruising staan, zodat je ze goed kunt zien, de wastrommels en droogtrommels, de natuur, de veganistische keuze, enz. enz.. De mensen zijn altijd aardig en minding their own business. Op de weg kijken ze je niet gestrest en vol wraakgevoelens aan zoals hier in Nederland, maar rustig voor zich uit, geconcentreerd aan het rijden. Links én rechts inhalen maakt dat mogelijk, ze laten je met rust. Maar ze zijn er als je hulp nodig hebt en altijd in voor een praatje met goede tips.
Jeroen vond ook dat de Amerikanen zo ontzettend aardig zijn.
Magische camping
Op de terugweg kwamen wij met goed geluk op een magische plaats aan. Ik had kort daarvoor mijn neusje opgetrokken voor een lelijk RV parkje en we waren verder gereden op zoek naar iets beters, en dankzij deze actie van mijn neus, kwamen we die avond en nacht op een andere, fantastische plek te staan. Een zeer schone camping waar iedereen zijn eigen eilandje had te midden van keurige gazons. De camping was zo goed als volgeboekt, en ondanks de mensen op hun eigen eilandjes om ons heen, voelde ik me niet onaangenaam bekeken. Het eten bereiden ging allemaal in een wip en ook 's avonds in de tent maakte ik mij in een wip gereed voor de nacht (normaal: geworstel met de beperkte ruimte, onhandig gedoe). Hier was alles zo makkelijk en alles liep als een trein. Dit was het Maryhill State park (met dank aan de notities in mijn dagboek).
Die nacht had ik een wonderschone uittreding die mij er opeens van bewust maakte dat die getriggerd was door deze plaats. Het kwam mij voor dat er op deze plek tegelijk een complete astrale wereld was, dankzij een enorm opgetogen en opgeruimde energie. Misschien later zal ik deze uittreding vertellen bij de een of andere gelegenheid of in een boek. Er was nog iets magisch aan deze plaats. 's Nachts hoorde ik meerdere keren de wind opsteken, zomaar uit het niets, en dat hij ook weer gaan liggen. Ik dacht: is dit nu echt of droom ik, of is dit astraal? Ik raakte in verwarring. Wat een wind. En dan weer niets! Stond onze tent eigenlijk wel stevig genoeg? De volgende morgen vroeg ik Jeroen of hij die wind ook bemerkt had. En ja hoor, hij ook. Ik had het dus niet gedroomd en het was ook niet astraal. Of juist het laatste toch wel. Zo voelde die wind wel. Hij paste ook precies bij de mij bekende astrale sensaties én ook de uittreding van die nacht.
Maar ik bekeek de volgende morgen de plaats met geheel nieuwe, bewuste ogen. Dit was een magische plaats, zonder meer. Die schitterende rotsen eromheen, niet te hoog, niet te laag, de strak blauwe luchten, de gazons, de bomen, de zeer stevige wind 's nachts, zomaar uit het niets en ook zomaar weer weg, alles precies zoals in de astrale wereld.
Toeval of niet, vlakbij de camping staat een replica van Stonehenge. Die zagen we pas de volgende dag.
De camping bezat een minpunt: de douches. Deze waren verstopt of deden het niet.
Maar dit was niet belangrijk, want de rest was superb qua energie. Pure magie!
Seattle again
We belandden weer in Seattle, en de cirkel was rond. We hadden nog zo'n dag of vijf voor ons vliegtuig weer zou gaan en maakten daar dankbaar gebruik van om Seattle beter te verkennen. Bij een Seattle Beach, je hebt er meerdere, ontmoetten wij Mark, die parachutist instructeur is, en meer dan vijfduizend parachutesprongen gedaan heeft, en hij gaf ons veel goede tips voor Seattle.
Hij bleek goed bij ons aan te sluiten en leek uiterlijk op een wetenschapper en hij kwam mij zeer bekend voor, alsof ik hem al kende. We praatten over van alles en hij bleek, unlike vele Amerikanen, Europa goed te kennen en buiten het boek van Amerika te kunnen kijken. Veel Amerikanen denken dat hun land het enige is op de aardbol (niet geheel onbegrijpelijk gezien de immense omvang van alle staten en de vaak slechte internationale nieuwsvoorziening), en hij zei hoezeer ongelijk zij hebben en dat er zoveel crap is in dit land. En Bush, daar was hij op zijn zachts gezegd geen fan van (geweest). Ook met hem hebben we e-mail gegevens uitgewisseld. Maar we spraken nog meer mensen en ik kan alleen maar zeggen dat ze, onwetende van elkaars standpunten, zeer eenstemmig waren in het beeld van hun land.
We bezochten onder andere de beroemde "Locks", het sluizensysteem in Seattle, zie de foto's en uitleg, de centrale Public Library, ontwerp van een Nederlander en "the Green Lake" dat ik eerder "The Blue Lake" genoemd zou hebben. De centrale bibliotheek was geweldig, zeer chique en groot maar ook daar bleek de Amerikaanse malaise doorgedrongen. Tot mijn ongeloof en ontzetting las ik op een bordje in vele talen (zie foto) dat de bibliotheek de eerste week van september geheel zou sluiten, inclusief de enorme parkeergarage eronder, wegens bezuinigen. Zoiets wil er bij mij niet in: zo iets belangrijks sluiten!
Mount Rainier
Het hoogtepunt, letterlijk en figuurlijk, van onze hele reis, was wat mij betreft toch het zien van de Mount Rainier in Seattle. Deze slapende vulkaan ligt ten zuidoosten van Seattle en is op zeldzame heldere dagen goed vanuit Seattle stad te zien. We kwamen er met de auto vlak langs en besloten de dag erop hem te gaan zien.
Thuis had ik al in een astraal beeld de Mount Rainier gezien. Hij was heel hartelijk tegen mij en zei: "Kom gerust, je bent welkom!" Dit was al zeer indrukwekkend. En we hadden geluk, want juist op de dag dat we erop uit trokken om hem te zien, was hij zichtbaar in vol ornaat en al zijn glorie.
Dit klinkt misschien vreemd om dat zo bijzonder te vinden, maar dat is het wel. Op de meeste dagen namelijk houdt hij zich verscholen achter mist en wolken en lijkt hij zelfs niet te bestaan. Je kunt dan van dichtbij aan hem voorbijrijden, maar denken dat daar niets is, je ziet dan alleen de wolken.
Maar ik ben niet verbaasd dat hij zich precies op de dag van ons bezoek aan hem geheel toonde, zonder een spoortje verlegenheid in de vorm van mist of 'boosheid' in de vorm van wolken. Hij had mij immers in Nederland al hartelijk welkom geheten!
Wij reden een bepaalde weg terug en opeens was hij daar. Het leek wel een visioen zo mooi. Het is sowieso alsof je droomt of een hallucinatie hebt als je hem ziet met zijn besneeuwde toppen, zijn grillige maar toch ook ronde vormen, de eeuwige groene mantel van bomen die hij verder naar beneden om zich heen geslagen heeft. Het riviertje dat hij genadig van zijn lichaam laat stromen.
De foto's die ik gemaakt heb, zien er dan voor mij als Nederlander onwerkelijk uit, alsof ze niet echt zijn, alsof je iemand tegen een fabelachtige posterachtergrond gezet hebt, geheel in Hollywood stijl. Maar het is wel echt! Zo echt als het maar zijn kan, ook dit is Amerika, waar je al wakend droomt en al dromend waakt.
En dus...
Jeroen en ik hebben zeker een realistisch beeld gekregen van de mogelijkheden en alles wat er te zien is. Je kunt daar prima een eigen onderneming hebben, maar in deze tijd is het zeer onzeker in loondienst te zitten (voor de meeste beroepen). Je kunt er heerlijk en gezond eten en leven, als je het heft in eigen handen neemt, en je niet laat vergiftigen door de goedkope overdaad en de vele besmette producten. De vrijheid is kolossaal en de natuur alles goedmakend en overweldigend.
To be continued
Fotoverslag:
Klik hier voor full-screen
Link naar Stens Picasa USA foto-overzicht
Link naar Hyves USA fotoboek
